Sinds 2008 heeft Studentenvereniging Circumflex zich definitief gehuisvest in Sociëteit de Kaap aan de Capucijnenstraat 120.
Thans biedt Sociëteit de Kaap de ruim 700 leden van SV Circumflex twee ruime borrelzalen met in totaal 21 tappunten, waarvan 9 achter de bar en 12 in de zaal, in de vorm van muurkranen. Verdeeld over vier verdiepingen beschikt zij tevens over een klassieke gewelvenkelder voor ontvangsten en recepties, een uit mergel opgetrokken wijnkelder en ruime bestuurs- en commissiekamers.
Het heeft echter vele jaren geduurd voordat Circumflex een eigen pand had. Hieronder de pandengeschiedenis in het kort.
Jan van Eijck Academie (1971-1978)
Uit een enquete die door de nog zeer prille Vereniging was gehouden bleek dat de studenten aan de kunstinstituten veel behoefte hadden aan een ontmoetingsplaats en een mensa. Met hulp van de commissie huisvesting en financiën ging het eerste Bestuur hiermee aan de slag. De Jan van Eyck Academie bleek zeer bereidwillig en bood haar kelder aan als ontmoetingsplek. De Vereniging onderhandelde met verschillende brouwerijen om te zorgen voor inrichting en uiteraard bier: het werd de Maastrichtse Ridderbrouwerij. De bar kwam in eigen beheer, voor de mensa werd een kokkin aangetrokken.
In de kelder van de Jan van Eyck Academie was niet alleen een mensa met bar, maar in die zaal werden ook de feesten gegeven voor de studenten. Het organisatorische gedeelte van de vereniging heeft in die eerste jaren op veel verschillende locaties gezeten: eerst in het gebouw van de Bouwacademie, daarna in de Capucijnenstraat en vervolgens verhuisde het weer naar een ruimte boven zaal Berchmans in de Bredestraat. Hier waren toen ook de commissie Studentenbelangen en de wetswinkel gevestigd. Deze ruimte werd gratis ter beschikking gesteld aan de Vereniging.
Na de informele naamswijziging in november 1974 naar Circumflex bleven de mensa en de feestruimte in de kelder van de Jan van Eyck academie beschikbaar voor feesten en eten. Van hieruit startte de Vereniging opnieuw. De filmavonden die er toen waren, draaiden in 'De Kleine Komedie' aan de Tongerssestraat. Tegenwoordig is dit appartementencomplex 'De Abtshof'. In 1976 werd er vergaderd in de kelder van een van de verenigingsleden: Peter Kuypers. Feesten werden voortaan gegeven in de Kombi, de tegenwoordige 'Spaansche Sociëteit'.
Grote Gracht 90 (1978-1981) 
De Pedagogische Academie stelde in 1978 het Poortgebouw op de Grote Gracht 90 ter beschikking. Circumflex had weer een echt pand, maar wel alleen om te vergaderen; activiteiten mochten er niet georganiseerd worden. Het was een mooi historisch pand. Er was een aanwezigheidsrooster voor bestuursleden, zodat de leden wisten wanneer er mensen op het pand 
waren. De filmavonden, die veel leden trokken, vonden voortaan plaats in het oude Staargebouw aan het Henric van Veldeke plein. Omdat de Pedagogische Academie zichzelf het recht had voorbehouden om het pand weer op te eisen, had Circumflex een postbusnummer genomen zodat brieven altijd konden worden ontvangen. Het nummer was 888 en is sinds die tijd niet meer gewijzigd.
Pandloos tijdperk (1981-1982)
Nieuwe huisvesting werd met spoed gezocht. Een optie was 'La Saboterie' (nu 'De Connaisseur'). Maar dit ging niet door omdat Circumflex een te lage bieromzet zou hebben, zoals bij de activiteiten die de vereniging daar al had gehouden. Op 1 december 1981 bleek het postbusnummer geen loze voorzorgsmaatregel; Circumflex werd op straat gezet. Het zogenaamde 'pandloze tijdperk' brak aan.
Sint Bernardusstraat 12 (1982-1983)
De Vereniging was nu vanzelfsprekend naarstig op zoek naar een nieuw pand. Nadat de eerste optie aan de Brusselsestraat 89 was afgeslagen door de gemeente Maastricht kwam er een oplossing in de St. Bernardusstraat. Het ging om een pand van Bavaria dat de brouwerij aan Circumflex wilde verkopen. De gemeente ging hiermee akkoord. Een derde partij was het hier echter niet mee eens: de buurtbewoners. Deze protesteerden 
tegen de komst van een studentenvereniging omdat dat deze veel geluidsoverlast met zich mee zou brengen. De ruzies met de buren gingen door in 1982. De bewoners van de St. Bemardusstraat spande een geding aan tegen Circumflex bij de Raad van State wegens geluidsoverlast. De Raad van State besliste dit geding in het voordeel van Circumflex. De muziekvergunning werd op 1 december 1982 dan ook gewoon verlengd. Via de brouwerij Bavaria had de Vereniging ook de benodigde horecavergunning. Toch besloot de gemeente in samenspraak met de brouwerij in 1983 dat het pand aan de St. Bernardusstraat 12 grondig verbouwd en opnieuw geïsoleerd moest worden.
"Quartier Latin" (1983-1987)
Circumflex kon tijdelijk in het pand aan de Brusselsestraat 33 trekken wat ook een pand van Bavaria was. Dit werd een verblijf van vijf jaar. In dit nieuwe pand kon de vereniging ook gewoon haar eigen activiteiten organiseren, tevens was de bar weer in eigen beheer. De naam voor het pand was "Quartier Latin", genoemd naar de bekende studentenwijk in Parijs. In deze periode werd besproken of een eigen pand haalbaar was voor Studentenvereniging Circumflex. Een speciale commissie werd hiervoor in het leven geroepen: De Adhoccie. Het bleek niet haalbaar te zijn op dat moment. Ook besloot men dat het beter was om het uitbaten van de Sociëteit niet meer in eigen beheer te doen als Circumflex terug zou verhuizen naar de St. Bernardusstraat 12.
"De Stijl" (1987-1992)
Circumflex verhuisde in september 1987 weer terug naar het pand aan de St. Bernardusstraat 12. Om de problemen met de buren op te lossen bestond voortaan de werkgroep Bernardusstraat. In samenwerking met de Raad van Commissarissen werd er naar een persoon gezocht die het pand zou gaan beheren en uitbaten. Dit werd in de vorige periode onderzocht door de eerder genoemde Adhoccie. Circumflex had het recht om op maandag, dinsdag en woensdag besloten avonden te houden. De rest van de week was Sociëteit de Stijl een open cafe. De bestuurskamer bevond zich op de eerste verdieping. In het begin was stichting Circumflex de hoofdhuurder en werd het pand aan de pachter verhuurd. Deze stichting was hiervoor in 1985 in het leven geroepen. Doordat Circumflex de hoofdhuurder was, zat de vereniging vast aan het pand. Dat was niet de bedoeling aangezien er zich meer goede mogelijkheden voordeden. In 1990 is de huurovereenkomst gewijzigd waardoor de uitbater de hoofdhuurder werd en Circumflex de eerste verdieping huurde met een deel van de zolder. De huurprijs werd 425 gulden met een opzegtermijn van 14 maanden. Hierdoor kon de Vereniging makkelijk verhuizen.
"De Uitvreter" (1992-2001)
In '90/'91 leek dit al uit te pakken als een goede keuze. De kelders onder het parkeerterrein in de Gubbelstraat stonden leeg. De verhuurder, Ruijters bv, wilde dit complex verhuren aan de brouwerij Ridder die er op haar beurt een studentencomplex van wilde maken. Het zou huisvesting kunnen bieden aan Circumflex, een andere vereniging en een studenten-discotheek. Het Bestuur Damen is hier destijds mee bezig geweest. Het was een groot complex met voor beide verenigingen een grote sociëteitszaal, een keuken, bestuurskamers en vergaderruimtes. Maar er waren verschillende problemen: er was maar één ingang voor de disco en de twee verenigingen. Dit zou opstoppingen en opstootjes kunnen veroorzaken. Verder kon men het niet eens worden over de exploitatie van de sociëteiten en de discotheek. Een ander probleem was dat slechts een dunne wand de twee verenigingen scheidde. Tenslotte bleek dat de huurprijs per maand niet op te brengen was; dit bleek doorslaggevend.
Toen het project Gubbelstraat mislukte ging Circumflex zich weer bezighouden met andere mogelijkheden. Het bestuur Bos richtte een Werkgroep Pand op om een nieuw pand te vinden. Dit was ook nodig omdat de uitbater van De Stijl het pand per 15 juli zou sluiten. Door middel van een fietsenplan werden alle kroegen afgereden om te kijken of het eventueel een geschikt pand kon zijn voor de vereniging. Ook werden alle makelaars langsgegaan. Makelaarsbureau Van Gerwen belde in januari 1992 dat het een geschikt pand gevonden had. Dit pand was gelegen aan de Herbenusstraat 9. Het was daarvoor een drugscafé dat gekraakt was geweest. Het pand was nu in bezit van Heineken. De brouwerij wilde het pand wel verkopen aan Circumflex. Alleen de gemeente zorgde nog voor een aantal problemen, zoals isolatie en het buurtbeleid. De overdrachtdatum die op 15 april was vastgesteld, werd voor onbepaalde tijd uitgesteld. Circumflex ging ondertussen gewoon door met de voorbereidingen. Naast de Werkgroep Pand kwam er ook een begeleidingscommissie met mensen van de Kas Controle Commissie, leden van de Werkgroep Bernardusstraat en enkele mensen uit het bestuur Bos. In maart werden de plannen op een Algemene Vergadering gepresenteerd. Omdat er voor zo'n beslissing meer dan tweederde van de leden aanwezig moest zijn, werden er twee AV's na elkaar gepland. Op 11 maart kwam de mededeling dat op de AV van 18 maart een belangrijke zaak besproken zou worden. Op die AV stemden alle leden die aanwezig waren unaniem voor. De Sociëteit kreeg de naam 'De Uitvreter' na een tweestrijd tussen 'De Uitvreter' en 'De Zaadschuur'. Een compromis wat nog lang werd gebruikt, was 'De Zaadvreter'. Het was de bedoeling om met de INKOM al het nieuwe pand te kunnen gebruiken. Door hulp van vele verenigingsleden tijdens de vakantie is dit ook gelukt. De werkgroep 'De laatste loodjes' maakte het na de INKOM af, zodat de voormalige junkiekroeg nu de naam Sociëteit waardig was. Op 31 augustus 1992 vond de officiële overdracht plaats tussen Heineken en SV Circumflex. Tevens werden toen de lening van Heineken en de hypothecaire lening met de Rabobank afgesloten. Officieel was Sociëteit 'De Uitvreter' pas geopend vanaf 26 september 1992.
Het hebben van een eigen pand bracht verschillende nieuwe zaken met zich mee. Er kwam een Sociëteitscommissie die het pand ging beheren. Deze commissie heeft de controle op de vijf avonden in de week dat de kroeg open is. In de jaren 1992 en 1993 kreeg de Sociëteitscommissie hulp van de eerstejaars die ingeroosterd waren om te poetsen of te tappen. Vanaf 1994 veranderde dit in een tapperscommissie, bestaande uit eerstejaars. De tweedejaars hebben deurdienst. Dit gebeurt omdat de Sociëteit nu echt uitsluitend voor de vereniging is. De financiën van de Vereniging en de Sociëteit worden gescheiden. Door de hoge omzet moet er inkomstenbelasting betaald worden. Vanaf de opening van De Uitvreter werd tevens de kroegdies gevierd.
Het ledental groeide in de jaren die volgden explosief. Verschillende activiteiten vonden daarom wederom buiten de Sociëteit plaats. Om een groter pand te vinden werd daarom al in 1996 opnieuw de Werkgroep Pand ingesteld.
"Het Maaspaviljoen" (2001-2006) 
Het oog viel op het Kazemat van Ravelijn A (Kazemat A), deel van de vestingwerken gelegen in de Lage Fronten. Toen dit project in 2001 in een vergevorderd stadium moest stoppen vanwege de aanwezigheid van een beschermde muurhagedis bleef de noodzaak van nieuwe huisvesting bestaan. Dit werd nog versterkt door het feit dat De Uitvreter slechts met zeer veel moeite brandveilig gemaakt kon worden.
In overleg met de gemeente Maastricht werd besloten uit te wijken naar tijdelijke huisvesting in Het Maaspaviljoen, een leegstaand voormalig Chinees restaurant aan de Maasboulevard. Hier had de vereniging weer de ruimte om haar activiteiten te ontplooien. De bestuurskamers bleven gevestigd in De Uitvreter, nog altijd in het bezit van Circumflex. In 2004 bleek dat de gemeente, die het pand inmiddels aan de Nederlandse Jeugdherberg Centrale verkocht hadden, de Vereniging op korte termijn uit Het Maaspaviljoen wilde hebben terwijl alle onderzochte panden tot op heden nog geen concreet resultaat opgeleverd had. Studentenvereniging Circumflex had dus op dat moment echter nog geen zicht op alternatieve huisvesting en daarom werd bij de kantonrechter gevraagd om verlenging van de huurbescherming. Dit werd eerst voor een jaar verleend, en in oktober 2005 nogmaals voor een aanvullende 8 maanden. Dit zorgde ervoor dat de vereniging uiterlijk op 1 april 2006 Het Maaspaviljoen moest verlaten.
Inmiddels was er begin 2005 een pand gevonden waar de vereniging permanent gevestigd zou kunnen worden, gelegen aan de Capucijnenstraat 120. Dit project, dat een Sociëteit zal opleveren waar de vereniging na een lange zoektocht eindelijk voor in ieder geval 30 jaar gehuisvest zal zijn, bevindt zich op dit moment in de vergunningenprocedure. Al vroeg werd duidelijk dat enkele buurtbewoners ernstige bedenkingen hebben bij de vestiging van een Studentenvereniging in hun straat. Besloten werd om met hen een zogenaamd convenant op te stellen, waarin goede afspraken gemaakt worden om overlast te beperken. Ondanks dit convenant hebben enkele buurtbewoners aangegeven tegen het verlenen van de benodigde vergunningen te zullen procederen. Hierdoor wordt de huisvesting in de Capucijnenstraat vertraagd en is de verwachting dat de vereniging zich er niet voor de zomer van 2008 zal kunnen vestigen.
"Het Vagevuur" (2006-2008) 
Omdat de Vereniging op last van de rechter op 1 april 2006 Het Maaspaviljoen diende te verlaten en de permanente huisvesting aan de Capucijnenstraat op dat moment nog niet gerealiseerd zou zijn intensiveerde de Vereniging de zoektocht naar tijdelijke huisvesting. Een aangeboden pand aan de François de Veyestraat, in het uiterste noorden van Maastricht, bleek geen optie omdat de Vereniging de veiligheid van haar leden op die afgelegen locatie niet voldoende kon waarborgen. Hangende de onderhandelingen met verschillende partijen werd de Vereniging in april 2006 wederom gedwongen het enkele weken zonder Sociëteit te stellen maar gelukkig sorteerden deze onderhandelingen al snel resultaat. Als overbrugging werd de Sociëteit gevestigd in D'n Hiemel, gelegen aan de St. Bernardusstraat 24a en omgedoopt in "Het Vagevuur". De bestuurs- en commissiekamers bleven nog altijd in De Uitvreter. In de Bernardusstraat werden bij de vestiging goede afspraken gemaakt met omwonenden om eventuele overlast tot een minimum te beperken, zulke afspraken liepen vooruit op de uitvoering van het buurtbeleid in de Capucijnenstraat.
